کانسارهای پلاسری انباشته های مکانیکی از نوع نهشته های نابرجا هستند که طی فرآیندهای رسوبی تمرکز دهنده کانیهای سنگین ،تشکیل می گردند. تمرکز کانیهای سنگین در این فرآیندهای رسوبی تمرکز دهنده کانیهای سنگین ،تشکیل می گردند. تمرکز کانیهای سنگین در این فرآیندها،جدایش ثقلی مکانیکی (mechinical durability) در مقابل هوازدگی(weathering)داشته باشند.

کانسارهای مولیبدن پورفیری کانسارهائی هستند که سنگ میزبان آنها دارای بافت پورفیری، ذحیره آنها با ابعاد گسترده و با بافت پراکنده(disseminated) واستوک ورک (stock work) مشخص است.65% مولیبدن آمریکا و 50% مولیبدن کانادا از کانسارهای مولیبدن پورفیری تهیه می گردند. این کانسارها به دو نوع تقسیم می شوند: 1. کانسارهای مولیبدن پورفیری نوع گرانیتی یا غنی از فلوئور(>F) 2. کانسارهای مولیبدن پورفیری نوع مونزونیتی یا کم فلوئور (>F)

اسکارن های واقعی از واکنش بین محلول های ماگمایی یا گرمابی در حرارت بالا با سنگهای کربناته بوجود می آیند ونوع کانیهای تشکیل شده در آنها بستگی دارد به: » ترکیب شیمیایی و کانی شناختی سنگ کربناته » ترکیب شیمیایی محلول های ماگمایی یا گرمابی » درجه حرارت محلولها وعمق آنها از سوی دیگر گسترش زون اسکارنی ناشی از واکنش فوق بستگی به حجم محلولها، تخلخل مفید،میزان خرد شدگی ودرزه شدگی، و واکنش پذیری سنگ کربناته دارد.

ارزش و بهای گران گوهرها به علت برخی ویژگی ها از جمله رنگ و سختی و زیبایی و درخشندگی است. گذشته از اینها، کمیابی و قانون خلل ناپذر عرضه و تقاضا نیز در مطلوب بودن و بالا بودن بهای آنها بی تاثیر نیست.

مباحث مطرح در این بخش، در ارتباط با بررسی کانسارهائی است که فرایندهای معدنکاری در آنها عموماً جهت فرآوری فلزات مس، مولیبدن وقلع صورت گرفته ودر عین برخورداری از عیار کم،تناژ آنها نسبتاً بالا ودر مواردی بسیار بالا است. کانسارهای مورد عموماً در حین نفوذ توده های آذرین درونی با ترکیب اسیدی تا حدواسط تشکیل شده واز ویژگیهای متعارف آنها،دگرسانی گسترده وشدید سنگ میزبان در برگیرنده آنها است.

« مکران » شامل کوه‌های خاوری – باختری است که از سواحل دریای عمان تا فروافتادگی جازموریان دنباله دارد. مرز باختری این کوه‌ها توسط خط عمان (گسل میناب) از زون برخوردی زاگرس جدا می‌شود و در خاور پس از گذر از بلوچستان پاکستان تا محور لاس بلا (Las Bela) ادامه می‌یابد. در امتداد محور لاس بلا، گسل‌های چپگرد « چمن(Chaman Fault) » و «اُرناچ نال (Ornach Nal) » معرف یک زون ترادیسی بین زون فرورانش مکران و زون برخوردی هند – اوراسیا است.

در زمین‎شناسی ایران ، افیولیت به مجموعه‎ای از سنگ‎های مافیک و اولترامافیک گفته می‎شود که ممکن است منظم و لایه لایه باشند و یا در اثرتنش‎های زمین‎ساختی با یکدیگر مخلوط شده باشند به این مجموعه‎ها که همراهانی از سنگ‎هـای رسوبی نواحی ژرف دارنـــد «کمـپلکس‎ افیـولیتـیOphiolitic Complex »، «سری افیـولیتیOphiolitic Series »، «آمیزه‎های افیـــولیتیOphiolitic Melange » و سرانجام «آمیزه‎های رنگیــنColoured Melange » نیز گفته شده، که از میان آنها، واژه «آمیزه‎های رنگین» کاربرد بیشتری دارد که اغلب به عنوان یک واحد سنگ‎چینه‎ای به کار می‎رود.

به بخش گسترده‎ای از ایران که میان دو زمیندرز تتیس کهن، (در شمال)، و تتیس جوان (در جنوب) قرار دارند می‎توان « ایران میانی » نام داد. برخلاف زمیندرز تتیس کهن، درباره محل زمیندرز تتیس جوان اتفاق نظر وجود ندارد. فرهودی (1978) و علوی (1994) محل زمیندرز تتیس جوان را منطبق بر مرز جنوب باختری کمان ماگمایی ارومیه – بزمان می‎دانند.

اگرچه در پاره‎ای از گزارش‎های موجود، کواترنری را «دورانی» از تاریخ زمین دانسته‎اند، ولی بر اساس مصوبه 1989 انجمن بین‎المللی علوم زمین IUGSچیزی به نام دوران چهارم زمین‎شناسی وجود ندارد و کواترنری سیستمی از دوران سوم است که به دو زیرسیستم پلیستوسن و هولوسن تقسیم می‎شود و لذا استفاده از واژه دوران چهارم نادرست است.

سنگها و کانی ها گرانبها خاستگاههای بس گوناگونی دارند و طیفی بسیار گسترده از فشار و دما در پیدایش آنها دست اندرکار است. به طور کلی خاستگاه گوهرها را می توان به صورت زیر دسته بندی کرد: * خاستگاه ماگمایی * خاستگاه دگرکونی * خاستگاه رسوبی * خاستگاه آلی